Protetyka.

 

Utrata zębów to nie tylko problem estetyczny, to również zmniejszenie wydolności żucia, zaburzenie czynności stawów skroniowo żuchwowych. Braki zębów mogą być przyczyną poważnych dolegliwości bólowych głowy.

 

Uzupełnienia protetyczne dzielimy na uzupełnienia stałe czyli takie, które są osadzone na cemencie i nie ma możliwości swobodnego ich wyjmowania, oraz na uzupełnienia ruchome - wyjmowane z jamy ustnej.

 

  • Licówki kompozytowe i cyrkonowe
  • Wkłady metalowe lub z włókna szklanego
  • Wkłady onlay, inlay
  • Korony porcelanowe
  • Korony pełnoceramiczne
  • Mosty
  • Protezy szkieletowe
  • Protezy na zatrzaskach
  • Protezy osiadające
  • Protezy całkowite
  • Protezy elastyczne

Uzupełnienia stałe

Licówki to porcelanowe lub kompozytowe uzupełnienia przyklejane do powierzchni wargowej zęba. Stosowane są najczęściej w celu korekcji kształtu zęba lub by zmienić jego kolor.

 

Wkłady koronowe - osadzane na pojedynczym zębie zastępują tradycyjne „plomby”, wykonywane są one najczęściej ze złota, porcelany lub kompozytu.

 

Korony i mosty to uzupełnienia protetyczne trwale osadzone na oszlifowanych wcześniej zębach. Mają one zastosowanie w przypadku znacznego, nie dającego się odbudować za pomocą materiałów do wypełnień, zniszczenia części koronowej zęba. Często służą do poprawy estetyki uzębienia. Wśród koron wyróżniamy korony metalowe i porcelanowe.

 

Wkłady koronowo - korzeniowe to uzupełnienia cementowe w kanale korzeniowym zęba przeleczonym endodontycznie.

 

Uzupełnienia ruchome

 

Protezy szkieletowe - wykonywane są one przy brakach zębowych zbyt rozległych na uzupełnienie mostem. Główną ich część stanowi metalowy szkielet zaopatrzony w klamry i ciernie. Klamry odpowiedzialne są za utrzymanie protezy natomiast ciernie to wypustki opierające się na powierzchniach żujących zębów i przenoszące w ten sposób siły żucia przez zęby i ozębną na kości szczęk co jest korzystne dla organizmu.

 

Częściowe i całkowite protezy osiadające - nie są one tak wskazane dla naszego organizmu gdyż siły żucia są tu przenoszone przez błonę śluzową i okostną na kości szczęk, skutkiem czego jest przeciążenie kości, co z kolei przyspiesza ich resorpcję i powoduje osiadanie protez.